Eerder dit jaar raakte ik betrokken bij een klein disciplinair conflict. In de week voorafgaand aan de standaard hoorzitting, greep ik elke kans aan om mijn verklaringen en reacties tot in de puntjes te perfectioneren. Toen ik de vergadering met de decaan van studentenzaken binnenliep, was ik er dan ook van overtuigd dat mijn zaak zou worden geseponeerd en dat ik er zonder kleerscheuren vanaf zou komen. Achteraf bleek ik het mis te hebben. Het vonnis luidde dat ik 10 uur schoonmaakwerk in de eetzaal moest doen, wat echt vreselijk was. Maar wat ik er het meest van heb geleerd, waren niet de uren die ik de keukenvloer heb gedweild. Die pijn kwam voort uit de laatste instructie van de decaan: om na te denken over wat ik had gedaan.
Opgelucht dat de vergadering voorbij was, liep ik naar buiten met het advies van de decaan nog in mijn hoofd. Waarom moest ik überhaupt naar die vergadering? Waar was ik in de fout gegaan? Wie had ik geraakt? Wat kon ik doen om te voorkomen dat ik in de toekomst weer in zo'n situatie terechtkwam? Deze vragen bleven wekenlang door mijn hoofd spoken en langzaam, stukje bij stuk, vond ik antwoorden. Ik leerde hoe mensen me zien, hoe mijn acties anderen beïnvloeden en hoe ik moeilijke situaties doordacht kan aanpakken. Uiteindelijk was het voor mij maar goed dat ik in de problemen was gekomen. De strenge, serieuze en oprechte toon van de decaan dwong me om zijn advies op te volgen. Maar ik zou niet gegroeid zijn als ik die fout niet had gemaakt. De schaamte. De daad van, tja, domheid.
Zeven maanden later zat ik achterin een online les via Zoom, me stierlijk te vervelen. Het doel van de bijeenkomst was om te reflecteren op mijn buitenlandse studie-ervaring. Binnen enkele minuten na het begin van de presentatie veranderde het publiek in een ongeïnteresseerde horde zombies. Links zat een meisje aan haar nagels te pulken, terwijl een ander schuin voorover lag te dutten met haar mond wijd open. Terwijl de spreekbuis maar bleef doorpraten, verdween alle energie uit de zaal. Dit ging zo door tot de spreker "hervatten" noemde. Plotseling kwam de zaal tot leven. Ik kneep mijn ogen samen van afschuw en trok de meest verbijsterde gezichtsuitdrukking ooit. De spreker had eindelijk de aandacht van de klas, maar om de verkeerde redenen.
Als het goed was georganiseerd, zou die bijeenkomst de meest leerzame les van het semester zijn geweest. In plaats daarvan kocht een van de meisjes een nieuw paar wanten bij Shein, en ik maakte weer een van mijn kenmerkende puzzels van 300 stukjes af.
Ik moest dit moment onwillekeurig vergelijken met mijn gesprek met de decaan. Reflectie, had ik geleerd, gaat niet over het creëren van een gepolijst verhaal dat de goedkeuring van een ander verdient. Het gaat erom de ongemakkelijke, de rommelige, de persoonlijke kanten te onderzoeken. Dus toen de computer vroeg: "Wat was je beste ervaring tijdens je studie in het buitenland?", viel de zaal stil. Voorspelbare vragen wekken geen betrokkenheid op. Ze schakelen de hersenen uit.
Hoe trek je de aandacht van de TikTok-generatie? Je moet beginnen met een knaller. Iets onverwachts, verrassends, verbijsterends. Misschien deel je een stukje van je verhaal, zoals die keer dat je uit een club werd gezet omdat je de wormdans op een tafel deed. Of die keer dat je in slaap viel in de trein en in een afgelegen dorp zonder bereik terechtkwam. Zet jezelf voor schut. Laat mensen lachen. Hoe kwetsbaarder, hoe onconventioneeler, hoe authentieker je verhaal is, hoe meer mensen zich erin zullen verdiepen.
Als ik een leuk meisje tegenkom dat ik niet ken, vertel ik haar dat er NU een zombie-apocalyps gaande is. Je mag drie mensen kiezen – echt of fictief – om je overlevingsteam te versterken. Wie zou je kiezen en waarom? Het is een absurde vraag, maar wel verrassend, vermakelijk en onthullend. Is familie belangrijker dan overleven? Ben je een vechter? Een probleemoplosser? Een romanticus? Het is een gesprek dat vermaak biedt en tegelijkertijd aanzet tot nadenken over wat ze het meest waarderen.
Natuurlijk kon de presentatrice vorige week deze vraag niet aan de klas stellen. Maar ze had ons wel aan het lachen kunnen maken, een verhaal uit haar eigen leven kunnen delen en ons vervolgens kunnen vragen: wat is de grootste fout die je in het buitenland hebt gemaakt? Heb je iemand ontmoet die je je de rest van je leven zult herinneren? Als je één ding mee naar huis zou mogen nemen dat je na je reis kwijtraakt, wat zou dat dan zijn? Deze vragen zijn kwetsbaar, boeiend en doordacht. Ze zijn te persoonlijk om zomaar af te wimpelen.
Stel dat de presentator een meer onconventionele, persoonlijke benadering van reflectie had gekozen, hoe zou de klas dan hebben gereageerd? Dit zouden mijn antwoorden zijn—
In Engeland dronk ik een biertje met een agent buiten dienst, die zijn hele carrière bij het leger en de politie had doorgebracht, maar nog nooit een wapen had bezeten. Ik zag met eigen ogen hoe een van 's werelds grootste voetbaltalenten een raket in de linkerbovenhoek schoot vanaf drie meter van het doel, waarmee hij de overwinning veiligstelde. Ik scheurde een gat in mijn favoriete jas toen ik over een hek met scherpe punten sprong. Een man die op het terrein werkte dreigde de politie te bellen, maar gelukkig herkende hij me toen ik me omdraaide van de uren die ik had doorgebracht in het oude Pianodrome-magazijn, waar ik Queen oefende op opgeknapte piano's. Ik sprak meer Frans met mijn kamergenoot en klasgenoot dan ik ooit in een klaslokaal had gedaan. Ik ontmoette een meisje uit Californië dat me keer op keer aan het lachen maakte.
Wat ik op mijn cv zet, doet er niet toe. Wat telt, zijn de verhalen die ik met me meedraag en de persoon die ik ben geworden. En daarom ben ik zeven maanden later nog steeds dankbaar voor de decaan die me vroeg om te reflecteren. Het is niet de straf die ik me herinner; het is de fout die ik maakte en de les die ik ervan heb geleerd.
