Harrison Baer
Inspiratie is ongrijpbaar. Als je ernaar op zoek gaat, zul je waarschijnlijk niets vinden. Pure inspiratie komt echter vaak vanzelf naar boven, aangewakkerd door de juiste mensen of plaatsen. Op dit moment bevind ik me in het epicentrum van inspiratie: Hartsfield Jackson International Airport. Het is een wervelwind van buitenlandse gezichten die zich door de dichte menigte heen wurmen. Zojuist rende een oudere man een roltrap op, op weg naar de bagageafhandeling. Ik heb nog nooit een oudere man zo behendig en gehaast zien bewegen, en in die raadselachtige, vreemde vertoning voelde ik me geïnspireerd.
Ondertussen draait TGI Friday's op volle toeren; ironisch genoeg op een donderdag. De tafels zitten vol en de rij kruipt tot buiten de ingang. Het gekozen nummer is SOS van ABBA. Nee, de hoofdletters waren niet mijn idee. Zowel de bandnaam als de titel zijn in HOOFDLETTERS geschreven – heel toepasselijk in de sfeer van het vliegveld. De zintuigen worden geprikkeld. De emoties lopen hoog op. Alles is gespannen, intens en in HOOFDLETTERS.
Om 22:40 uur zal een Boeing 747 vanaf gate E34 in Atlanta, Georgia, opstijgen richting Edinburgh. Wanneer de wielen van het vliegtuig de grond raken, zal het mijn eerste keer op Schotse bodem zijn. Naar verluidt ben ik een directe afstammeling van William Wallace, dus ik verwacht een warm welkom.
Het is een uitdaging om mijn huidige emoties onder woorden te brengen. De beste omschrijving is... Dolgelukkig. De verwachtingen zijn torenhoog, en als de komende vier maanden niet levensveranderend blijken te zijn, zal teleurstelling snel volgen.
Terug naar de Usain Bolt van de babyboomers. Zijn sprint tartte elk idee van ouderdomsverschijnselen. En hoewel ik onder de indruk en verbaasd was, was ik vooral nieuwsgierig. Waarom in hemelsnaam rende die oude man zo snel naar de uitgang van het vliegveld? Ik snap een sprint naar de vertrekhal nog wel, maar deze hectische vlucht naar de uitgang? Waarom? Waar ging hij heen? Wat was de aanleiding voor zijn haast? Wat was zijn verhaal?
Toen begon ik meer aandacht te besteden aan de gezichten om me heen, de vage gestalten die ik sinds mijn aankomst op het vliegveld had genegeerd.
Het drong tot me door: iedereen hier had een bestemming, of die nu bekend of onbekend was. Ieder droeg zijn eigen verhaal met zich mee over waarom ze Amerika verlieten en waar ze naartoe gingen. Mijn leraar Engels van de middelbare school zou trots zijn – ik begreep eindelijk de betekenis van beeldspraak. Een vliegveld is een krachtige metafoor voor het leven.
Luchthavens symboliseren ons begin, midden en einde. Net zoals reizigers zich een weg banen door de terminals en de hectische beproevingen van de TSA, maken we allemaal een reis vol onverwachte uitdagingen mee: vertragingen, gemiste aansluitingen, mislukkingen, tekortkomingen en momenten van triomf.
Turbulentie en obstakels zijn onvermijdelijk, en uiteindelijk hebben we weinig controle over wat de toekomst brengt.
De reiservaring van elke reiziger is uniek – verschillende vluchten, verschillende bestemmingen – maar we krijgen allemaal te maken met uitdagingen tijdens onze reizen: vertragingen, tussenstops, jetlag. Deze gemeenschappelijkheid is misschien wel de krachtigste band die de mensheid verbindt.
Op het moment dat het tot me doordrong, terwijl ik de drukke menigte om me heen bekeek, zag ik dat er maar weinig mensen glimlachten. Toch was er een twinkeling in hun ogen die een ander verhaal vertelde – een verhaal van verwachting. Het was een aanstekelijke verwachting die energie gaf en elektriseerde, en de lucht vulde met een onuitgesproken belofte.
Inspiratie vind je niet van binnenuit. Ze schuilt in de verhalen om ons heen, die wachten om opgemerkt te worden.
