Verandering teweegbrengen: Hoe een studentenorganisatie van Clemson University schoon water naar het Ecuadoraanse Amazonegebied brengt
Een getuigenis van Tristan Veal
Toegang tot veilig drinkwater is essentieel voor een gezond leven, maar 2,2 miljard mensen hebben er geen toegang toe (Wereldgezondheidsorganisatie, WHO). Het zelf ervaren van dit probleem heeft mijn wereldbeeld drastisch veranderd. Tijdens een familiereis naar Iquitos in Peru zag ik mensen water drinken uit en kinderen spelen in een rivier die vol lag met afval en menselijke uitwerpselen van drijvende toiletten. Ik was geschokt dat mensen in deze omstandigheden leefden en sindsdien heb ik besloten om mensen te helpen die met soortgelijke problemen kampen.
1. Iquitos, Peru (Foto: Archistart)
De eerste stap die ik zette, was het behalen van een diploma milieutechniek aan de Clemson University om te leren hoe je waterzuiveringssystemen ontwerpt. Tijdens mijn studie in Clemson sloot ik me aan bij de organisatie "Clemson Engineers for Developing Communities" (CEDC). CEDC is een door studenten geleide organisatie die samenwerkt met gemeenschappen om duurzame oplossingen te ontwikkelen die de levenskwaliteit van ontwikkelingsgemeenschappen verbeteren. CEDC heeft al veel bereikt. Zo ontwierp CEDC bijvoorbeeld het enige chloorwatersysteem in centraal Haïti en installeerde een afvalwaterzuiveringsinstallatie voor een school om de verspreiding van dodelijke ziekten zoals cholera te voorkomen. CEDC was de plek waar ik wist dat ik tijdens mijn studietijd een verschil kon maken.
Twee jaar geleden raakte mijn verhaal verweven met dat van Mandari Panga, een afgelegen gemeenschap in het Ecuadoraanse Amazonegebied. Mandari Panga werd in de jaren 50 opgericht door een echtpaar dat streefde naar een betere natuurlijke leefomgeving voor hun gezin en wilde ontsnappen aan de oliemaatschappijen die dit gebied van het land exploiteren. De gemeenschap heeft sterke culturele banden met het Amazonegebied en is ervan afhankelijk voor haar voortbestaan. Om de natuurlijke schoonheid en hun kennis van de jungle te delen, werd een ecotoeristische lodge opgericht die banen creëert voor de gemeenschap en inkomsten genereert voor investeringen in de gemeenschap. Deze lodge vormt de basis van mijn relatie met en de betrokkenheid van CEDC bij Mandari Panga. Tijdens een studiereis met The College of Charleston, onder leiding van mijn vader, Dr. William Veal, bezochten we Mandari Panga om onderzoek te doen naar ecologische duurzaamheid en waterchemie in de jungle.
Tijdens ons bezoek aan Mandari Panga sprak ik met de voorzitter van de gemeenschap om meer te weten te komen over de problemen waarmee de gemeenschap kampt en zijn doelen voor de gemeenschap. De voorzitter benadrukte dat ze het onderwijs in hun gemeenschap wilden verbeteren, maar dat dit voor de kinderen een grote uitdaging vormde vanwege watergedragen ziekten, waardoor ze schooldagen misten. De Ecuadoraanse overheid plaatst leraren uit steden in Mandari Panga, maar deze leraren keren vaak na hun eerste jaar niet terug omdat de leefomstandigheden primitief en ongezond zijn. De voorzitter is ervan overtuigd dat als de leraren betere leefomstandigheden krijgen en de leerlingen schoon water tot hun beschikking hebben, Mandari Panga het onderwijs kan krijgen dat ze verdienen en wensen. Ongezonde leefomstandigheden die Mandari Panga teisteren, zijn onder andere: geen medische zorg, geen afvalverwerking, geen goede afvoer van menselijk afval, geen veilig drinkwater en geen goede hygiëne. Drinkwater dat besmet is met menselijk afval kan een bron zijn van vele ziekten, wat de problemen van de gemeenschap verergert. Om de problemen van Mandari Panga aan te pakken, hebben CEDC en ik ons ertoe verbonden om samen met de gemeenschap te werken aan de aanleg van een veilige drinkwatervoorziening met behulp van lokale middelen, om zo duurzaam onderwijs te bevorderen en de gezondheid en economische ontwikkeling te verbeteren.
Afbeelding 2. Tristan Veal (midden rechts) in gesprek met de voorzitter van de gemeenschap (links), samen met dr. Veal (links midden) en een wildernisgids (rechts).
Tijdens de projectontwikkeling moesten we een dataverzamelingsreis maken om de parameters voor ons ontwerp te bepalen en onze vermoedens van menselijke uitwerpselenverontreiniging in de waterbron van het gemeenschapscentrum te bevestigen. In november 2023 maakte ik een terugreis naar Mandari Panga om een landmeting en een biologische verontreinigingstest uit te voeren. De resultaten van de watertests waren schokkend. Het water was verontreinigd met fecale coliformen en het totale aantal coliformen was meer dan 1000 keer hoger dan de veilige norm voor drinkwater! De belangrijkste waterbron van het gemeenschapscentrum was zo ernstig verontreinigd dat de kans dat iemand er ziek van wordt 95% bedraagt.
Afbeelding 3. Waterpartij die dient als de belangrijkste waterbron voor het gemeenschapscentrum en de school.
Figuur 4. Tests op ontlasting en totale coliformen met veiligheidsschaal ter referentie.
Om de gemeenschap te laten zien hoe gevaarlijk het is om water uit hun huidige bron te drinken, presenteerden we onze tests aan de burgemeester en andere gemeenschapsleiders tijdens een bijeenkomst. Dit was een grote schok voor hen, omdat iedereen afhankelijk is van die waterbron. De gemeenschap nodigde ons vervolgens uit voor hun bijeenkomst, waar de burgemeester, viceburgemeester en anderen het belang van ons werk benadrukten. Vanaf dat moment stond de gemeenschap achter ons project en beloofden ze ons te helpen bij de bouw van het systeem.
Afbeelding 5. Tristan Veal en Dr. Veal tijdens de gemeenschapsbijeenkomst.
In de daaropvolgende dagen interviewden we 18 mensen van alle leeftijden in de gemeenschap om een beeld te krijgen van hun water- en sanitaire hygiënegewoonten (WASH). Wat we tijdens de interviews ontdekten, kwam exact overeen met onze watermonsters. Iedereen die we interviewden, dronk uit een onbehandelde waterbron, wat betekent dat het water niet was gezuiverd om het drinkbaar te maken. Iedereen die we interviewden, gaf aan geen hygiënisch toilet te hebben en de jungle te gebruiken. Dit kan leiden tot verontreiniging doordat regenwater het afval in de waterbron spoelt. We ontdekten ook dat als mensen hun baby's wasten, ze hetzelfde water gebruikten als waaruit ze dronken. Dit gebeurde zowel in de huizen van de bewoners als in het gemeenschapscentrum. Toen we de kinderen vroegen hoe vaak ze school hadden gemist vanwege maagklachten of koorts, gaven ze allemaal aan dat ze de afgelopen drie maanden minstens drie tot vijf dagen school hadden gemist vanwege deze symptomen. Dit bevestigde wat de voorzitter me een jaar eerder had verteld: dat veel kinderen school misten vanwege maagklachten. Nu hadden we fysiek bewijs en verhalen van mensen over de oorzaak. Het was een belangrijk moment in ons project om de WASH-gewoonten van de gemeenschap te begrijpen en bewijs te verzamelen dat onze oorspronkelijke vermoedens bevestigde.
De laatste vragen die we tijdens onze interviews stelden, waren bedoeld om de mening van de gemeenschap over ons project te peilen. Alle leden van de gemeenschap gaven aan dat een schoon systeem of een schone bron voor drinkwater belangrijk was. Het doel van de gemeenschap was om een hygiënische omgeving te creëren waar de kinderen naar school konden gaan en leren. De gemeenschap besefte en stemde ermee in dat er een minga moest worden opgericht om samen te werken aan de aanleg van een schone waterbron en een sanitair toiletgebouw voor de school en het gemeenschapscentrum. Een minga is een door de gemeenschap gesteund en overeengekomen besluit om samen te werken en middelen te bundelen voor een gezamenlijk doel. De opgerichte minga zal onze ingenieurs ondersteunen bij de bouw, het onderhoud, WASH-voorlichting, wateronderzoek en andere noodzakelijke zaken die met dit project te maken hebben. Door middel van de interviews werd de gemeenschap geïnformeerd over de intenties van het project en hoe CEDC in de toekomst zou kunnen helpen.
Figuur 6. Tristan interviewt kinderen van 13-15 jaar over hun WASH-gewoonten.
Het huidige plan is om ons ontwerp in augustus 2024 te realiseren. We zullen een bronwatersysteem bouwen dat water rechtstreeks uit een ondergrondse bron opvangt om vervuiling te voorkomen. Vervolgens wordt het water gefilterd en gedesinfecteerd met chloor voordat het wordt opgeslagen in een kleine watertoren. Vanuit de opslagtanks op de toren kan schoon water worden geleverd aan handwas- en drinkstations rondom het gemeenschapscentrum. Het gebruik van lokale materialen is cruciaal voor het succes van ons project, omdat geïmporteerde onderdelen te duur en moeilijk te vervangen zijn voor de gemeenschap. Mandari Panga beschikt helaas niet over voldoende middelen om de materialen voor dit project aan te schaffen. Ik heb een GoFundMe-pagina voor de gemeenschap opgezet en alle opbrengsten zullen direct worden gebruikt voor de bouwmaterialen van dit project. Als u dit blogbericht tot nu toe hebt gelezen, weet u hoe de situatie van de gemeenschap is en wat een donatie voor hen zou betekenen. Elke donatie helpt deze gemeenschap in nood. https://gofund.me/d0603fd4
Bedankt dat u de tijd heeft genomen om mijn verhaal te lezen. Het is belangrijk voor mij dat iedereen toegang heeft tot veilig drinkwater, en dat geldt ook voor de inwoners van Mandari Panga. Er zijn veel gemeenschappen zoals Mandari Panga en Iquitos die hulp nodig hebben. Bewustwording is de eerste stap, maar visie en actie zijn de sleutel tot het veranderen van de wereld…