Harrison Baer
Op 2 april presenteerde president Trump zijn omvangrijke pakket importheffingen aan de wereld, een dag die hij "Bevrijdingsdag" noemde. Sinds de maanden geleden gedane belofte van forse heffingen zijn er twee prominente theorieën ontstaan over de gevolgen ervan. De ene voorspelt een economische ramp waarbij handelsbelemmeringen inflatie en, nog verraderlijker, stagflatie zullen aanwakkeren. De andere ziet het juist als een economische opleving. Het plan heeft zowel binnen als buiten de Amerikaanse grenzen grote beroering veroorzaakt.
Een van de landen die naar verwachting een flinke boete zal krijgen, is onze zuiderbuur, Mexico. Toen ik het nieuws hoorde, voelde ik een steek van verdriet. Een beeld van Salsa at Sunset van afgelopen zomer kwam weer boven – waar de Latijns-Amerikaanse cultuur zorgde voor warme glimlachen en bezwete voorhoofden. Camperdown was een diverse gemeenschap, onbelemmerd door grenzen of politiek. Zou de politiek de band tussen buitenlanders en Amerikanen kunnen verstoren?
Eén herinnering van afgelopen zomer staat me in het bijzonder bij. Ik zat op een houten bankje, mijn iPhone in de hand, de festiviteiten te filmen. Halverwege de opname fronste ik mijn wenkbrauwen van verbazing en verscheen er een brede, ondeugende grijns op mijn gezicht toen ik een blanke man van middelbare leeftijd zag die probeerde te salsadansen. Met zijn armen zijwaarts gestrekt en zijn vuisten gebald, leek hij wel een cheerleader van de middelbare school die haar pompons vasthoudt. En zijn voetenwerk deed denken aan een aap die op rolschaatsen rondglijdt. Begrijp me niet verkeerd, het was een rampzalige salsa-act.
Als de onvolwassen jongeman die ik ben, barstte ik in hysterie uit, de tranen stroomden over mijn gezicht. Gehurkt op de bank bedekte ik mijn gezicht met mijn hand. De kinderlijke hyperventilatie duurde zeker twee minuten.
Pas nadat ik een ademhalingsoefening van de Navy Seals had gedaan, kon ik weer opstaan om verder te filmen. Toen ik weer op de been was, zag ik de man opnieuw en grinnikte even. Ik verwachtte plaatsvervangende schaamte, maar in plaats daarvan werd ik overvallen door een schokkende realisatie. Dit was de schoonheid van Salsa at Sunset. Ja, het was visueel afschuwelijk, maar wat er werd getoond was geen tragedie. Het was geen smet op de Latijns-Amerikaanse dans. Het was de krachtigste omhelzing van een vreemde cultuur die ik ooit heb gezien!
De uitdrukking op zijn gezicht gaf me de doorslag – een uitdrukking van overduidelijk ongemak. Zijn wangen waren rood en zijn gezicht leek te mompelen: "Oeps. Verdorie. Verdorie. Oeps. Gaeeh." Elke stap die hij zette, werd in twijfel getrokken en voelde ongemakkelijk aan. Toch bleef hij, ondanks alle gêne, dansen. De man kon niet stoppen! Omringd door honderden vreemden, met minstens tien mensen die hem aanstaarden, deed hij zijn best. Het was vertederend om hem zo te zien stuntelen. Hij wilde gewoon leren dansen zoals een Latijns-Amerikaan.
Toen kwamen twee Spaanse vrouwen naar hem toe en begonnen hem aan te moedigen. Ze klapten in hun handen en dansten met hem mee. De man glimlachte en zette zijn worsteling voort, maar kreeg steeds meer zelfvertrouwen. Beetje bij beetje verbeterde zijn beweging naarmate hij zich ontspande en de spanning van zich af liet glijden. Hij vierde hun cultuur en de vrouwen gaven hem aanmoediging en vreugde. Het was gewoon prachtig.
Wat het meest bijblijft van dat moment is niet het gelach of de komische misstappen van de man. Het is de openbaring dat zelfs in tijden van verdeeldheid empathie kan blijven bestaan. De "Bevrijdingsdag"-tarieven, doordrenkt met politieke rancune, dreigen buren tot vijanden te maken. Maar op die zwoele zomeravond vierde een man die misschien wel vóór diezelfde tarieven had gestemd, de Latijns-Amerikaanse cultuur met een Latijns-Amerikaanse vrouw. Politiek verdeelt, maar cultuur overstijgt.
Aanvankelijk faalde ik die avond. Ik lachte niet alleen om zijn onhandige bewegingen, maar ook om iemand die er niet op zijn plek leek. Maar de waarheid achter zijn pogingen, en de aard ervan, was veel dieper. Zijn onhandigheid was geen spot; het was een oprechte poging om een vreemde dans te leren. Hij eerde hun cultuur oprecht. De vrouwen begrepen dit en accepteerden hem met compassie.
De tarieven zullen worden aangenomen of verworpen. Maar de les van die avond blijft: voordat we Republikeinen of Democraten zijn, belastingbetalers of voorstanders van vrijhandel, zijn we mensen die met elkaar willen samenleven. En dat is alleen mogelijk als we de waardigheid hebben om ongemak te omarmen.
