Ik heb veertig jaar lang dit land doorkruist om verslag te doen van "The American".<\/p>\n
"Verhaal met Bob Dotson" in de NBC TODAY Show. Die zoektocht was bijna<\/p>\n
Non-stop. Meer dan vier miljoen mijl afgelegd op zoek naar mensen die...<\/p>\n
Vrijwel onzichtbaar, degenen die ons leven veranderen, maar die geen tijd nemen om<\/p>\n
Tweet en vertel ons erover.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Wijsheid vind je op onverwachte plekken. Hulpmiddelen voor enkele van de eerste<\/p>\n
Microchirurgie werd uitgevonden in een garage. Een werkloze vrachtwagenchauffeur<\/p>\n
Ze hebben eraan gesleuteld en ze geperfectioneerd totdat ze onze wereld veranderden. Het leek allemaal alsof...<\/p>\n
Voor Jim Crudup was het net zo makkelijk als het opnieuw bedraden van zijn oude auto.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Ik ontmoette hem op een mooie lentedag in de buurt van Forest, Mississippi. (Pauze)<\/p>\n
om zijn prachtige Ford uit '46 te bewonderen. De coup\u00e9 en ik zijn even oud. Jim<\/p>\n
Hij glimlachte toen ik eraan toevoegde: "Het ziet eruit alsof het er beter voor staat dan ik."\u201c<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
\u201c'Je kunt niet altijd aan de glans van een auto zien hoe hij eruitziet', grinnikte hij.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Hetzelfde geldt voor mensen. De voormalige vrachtwagenchauffeur in die prachtige Ford.<\/p>\n
dertig jaar lang chirurgie gedoceerd met alleen een middelbareschoolopleiding, zelfs<\/p>\n
hoewel hij niet tegen de aanblik van bloed kon en een hekel had aan naalden.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Jim Crudup begon met vrachtwagen rijden nadat hij uit het leger kwam.<\/p>\n
Zijn bedrijf kwam in zwaar weer terecht, dus nam hij een baan aan als schoonmaker van medische instrumenten.<\/p>\n
onderzoekslaboratorium aan de Universiteit van Michigan. Op een dag leende hij het<\/p>\n
Hij las doktersboeken en begon zichzelf les te geven.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Dr. Sherman Silber hoorde enkele oudere chirurgen praten over<\/p>\n
Deze geweldige man, Jim, "Hij keek gewoon toe wat ze deden, en hij deed het."<\/p>\n
Het is beter dan zij."\u201d<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Dr. Silber was een worstelende geneeskundestudent in de jaren zestig: "Ik had geen..."<\/p>\n
wat voor handvaardigheid dan ook!\u201d<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Jim legde uit dat chirurgie zich vooral in de geest afspeelt, en niet zozeer in het lichaam.<\/p>\n
handen, en liet hem vervolgens zien hoe hij erover na moest denken, waardoor de medicatie tot rust kwam.<\/p>\n
de frustratie van studenten. Dr. Silber werd een van de pioniers van<\/p>\n
microchirurgie; een vooraanstaand fertiliteitsspecialist, die gebruikmaakt van door hem geperfectioneerde technieken.<\/p>\n
met gereedschap dat Jim voor hem had gemaakt.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
\u201c"We hebben geoefend op ratten," zei hij. "Zodra een chirurg een hartoperatie kan uitvoeren, kan hij dat pas doen."<\/p>\n
Een testikeltransplantatie bij een rat is geen groot probleem.<\/p>\n
een mens.\u201d<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Jim mocht natuurlijk niet aan mensen werken, maar de professoren wel.<\/p>\n
Ze wisten niet hoe ze die microchirurgische instrumenten moesten gebruiken. Ze stuurden studenten naar<\/p>\n
Leer wat alleen Jim je kon leren.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Ik vroeg Crudup: "Hoe reageerden de jonge artsen toen ze..."<\/p>\n
"Mocht ik leren van een man die hun gereedschap schoonmaakte?"\u201d<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
\u201c'Ze wisten niet dat ik zwart was,' grinnikte hij. 'Ze kwamen...'<\/p>\n
Als ik naar hem toe zou lopen en zou vragen: 'Waar is Jim?', dan zou ik gewoon zeggen: 'Je kijkt naar hem!'\u2018<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
De voormalige vrachtwagenchauffeur had de gewoonte om dat vrij duidelijk te maken.<\/p>\n
aan het einde van een of twee operaties waarbij hij veel meer wist over chirurgie dan<\/p>\n
Dat deden ze, en dan zou de hele relatie veranderen, maar de zachtaardige man<\/p>\n
Met zijn altijd aanwezige glimlach werd hij zelf nooit dokter. Hij begon te werken.<\/p>\n
in het ziekenhuis, eind dertig, met vier kinderen om op te voeden \u2014 en al die<\/p>\n
studenten. Jim heeft veel artsen geholpen om een groter fortuin te verwerven dan hijzelf had.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
\u201c'Wat heb je hier uiteindelijk aan gehad?' vroeg ik.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Een weemoedige glimlach verscheen op zijn gezicht. "Ik wist dat ik op een dag op een..."<\/p>\n
Operatietafel met een van mijn studenten die een mes boven me houdt. Ik kon<\/p>\n
Wees gerust, ze hebben goed onderwijs genoten.\u201d<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Elk jaar krijgt de beste chirurgiestudent van de Universiteit van Michigan deze prijs.<\/p>\n
Zijn naam staat op een plaquette met daarop het gezicht van Jim Crudup. Het hoofd van de vasculaire afdeling.<\/p>\n
Chirurgie, vertelde dokter Thomas Wakefield me, was de meest...<\/p>\n
een belangrijke prijs, "en die is vernoemd naar onze belangrijkste leraar." Aan zijn<\/p>\n
Buurman Jim was gewoon die stille oude man die alles kon repareren. Crudup<\/p>\n
Hij sprak zelden over wat hij had gedaan. Wat hij had gedaan, spreekt voor zich.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Verhalen vertellen op televisie is een beetje zoals schrijven op rook. Na een korte<\/p>\n
Zoals ik al zei, zijn de mannen en vrouwen die ik heb geportretteerd uiteindelijk van me afgedreven, maar de lessen die ze me hebben geleerd zijn gebleven.<\/p>\n
Ze bleven ons achtervolgen. Hun belang is onverminderd gebleven.<\/p>\n
Dit verhaal verscheen voor het eerst in het New York Times-bestsellerboek:<\/p>\n