De bladeren drogen uit.,<\/p>\n\n\n\n
En ik ren achter het geluid van de wind aan.<\/p>\n\n\n\n
Twee van hen zijn tevergeefs gezocht.,<\/p>\n\n\n\n
Slechts twee mogen identiek zijn.<\/p>\n\n\n\n
Als ik ze vind, zullen ze het bewijs zijn.,<\/p>\n\n\n\n
van een realiteit, zo'n repetitieve,<\/p>\n\n\n\n
wat zijn wezen ook met zich meedraagt,<\/p>\n\n\n\n
Er is geen alternatieve keuze.<\/p>\n\n\n\n
Dans van composities, momenten,<\/p>\n\n\n\n
Melodie\u00ebn, schilderijen, allemaal uniek.<\/p>\n\n\n\n
zich ontvouwend als levens,<\/p>\n\n\n\n
in een uitbarsting van uniciteit<\/p>\n\n\n\n
Nooit identieke zonsopgangen,<\/p>\n\n\n\n
zonsondergangen zijn allemaal uniek.,<\/p>\n\n\n\n
gisteren waren ze er nooit,<\/p>\n\n\n\n
Morgen zullen ze dat niet meer doen.<\/p>\n\n\n\n
Als de kunstenaar altijd onbekwaam is<\/p>\n\n\n\n
om twee identieke werken te cre\u00ebren,<\/p>\n\n\n\n
deze concrete realiteit vereist<\/p>\n\n\n\n
dat een kunstenaar der kunstenaars, dat is.<\/p>\n\n\n\n
Zelfs in het kleinste detail,<\/p>\n\n\n\n
er zijn verschillen tussen deeltjes,<\/p>\n\n\n\n
Uniekheid zonder tegenstrijdigheden,<\/p>\n\n\n\n
behalve het nog steeds ongrijpbare: niets.<\/p>\n\n\n\n
Laat staan de ogen van de liefde,<\/p>\n\n\n\n
opnieuw blijk geven van uniciteit,<\/p>\n\n\n\n
Zonder uitzondering is alles vers.,<\/p>\n\n\n\n
klaar om een unieke wereld te ontwerpen.<\/p>\n\n\n\n
Als er twee identieke glimlachen waren,<\/p>\n\n\n\n
als ze eenmaal herhaald zouden kunnen worden,<\/p>\n\n\n\n
zou tijdverspilling zijn<\/p>\n\n\n\n
en dus een ontwerpfout.<\/p>\n\n\n\n
Maar nee, nog steeds die 'Ik hou van je'-uitspraken.<\/p>\n\n\n\n
of de 'Ik wil jou'-uitspraken zijn uniek.,<\/p>\n\n\n\n
nog een keer laten zien,<\/p>\n\n\n\n
dat deze realiteit \u2026 perfect is.<\/p>\n\n\n\n