De bladeren drogen uit.,
En ik ren achter het geluid van de wind aan.
Twee van hen zijn tevergeefs gezocht.,
Slechts twee mogen identiek zijn.
Als ik ze vind, zullen ze het bewijs zijn.,
van een realiteit, zo'n repetitieve,
wat zijn wezen ook met zich meedraagt,
Er is geen alternatieve keuze.
Dans van composities, momenten,
Melodieën, schilderijen, allemaal uniek.
zich ontvouwend als levens,
in een uitbarsting van uniciteit
Nooit identieke zonsopgangen,
zonsondergangen zijn allemaal uniek.,
gisteren waren ze er nooit,
Morgen zullen ze dat niet meer doen.
Als de kunstenaar altijd onbekwaam is
om twee identieke werken te creëren,
deze concrete realiteit vereist
dat een kunstenaar der kunstenaars, dat is.
Zelfs in het kleinste detail,
er zijn verschillen tussen deeltjes,
Uniekheid zonder tegenstrijdigheden,
behalve het nog steeds ongrijpbare: niets.
Laat staan de ogen van de liefde,
opnieuw blijk geven van uniciteit,
Zonder uitzondering is alles vers.,
klaar om een unieke wereld te ontwerpen.
Als er twee identieke glimlachen waren,
als ze eenmaal herhaald zouden kunnen worden,
zou tijdverspilling zijn
en dus een ontwerpfout.
Maar nee, nog steeds die 'Ik hou van je'-uitspraken.
of de 'Ik wil jou'-uitspraken zijn uniek.,
nog een keer laten zien,
dat deze realiteit … perfect is.
Juan Gonzales richtte in 2014 de Spaanse schrijversvereniging van Greenville op.
Tegenwoordig reist de tweetalige groep door de regio Upstate en daarbuiten om cultuur, creativiteit en gemeenschap te delen.
Juan Gonzalez is de leider van de Spaanse schrijvers. Lees hier meer over hem: https://towncarolina.com/article/bridging-cultures/
