De straten, wegen en snelwegen in Italië kunnen een avontuur op zich zijn. Buiten de grote steden, en zelfs in delen van die steden, hebben veel straten geen trottoirs, of is het trottoir veranderd in een parkeerplaats of een terras. Soms stoppen automobilisten even om snel een winkel in te gaan, ongeacht de verkeersdrukte of de hindernis voor andere weggebruikers, en parkeren ze op of gedeeltelijk op het trottoir. Als er een open ruimte is, of een ogenschijnlijk open ruimte, kan die als parkeerplaats dienen. Italianen lijken erom bekend te staan dat ze op plekken parkeren waar Noord-Amerikanen nooit aan zouden denken.
De daadwerkelijke parkeerplaatsen hebben een kleurcode: wit is gratis, geel is alleen voor bewoners of mensen met een vergunning, en blauw is een betaalde parkeerplaats. Bij betaalde parkeerplaatsen langs de straat en in sommige parkeergarages staan meestal parkeerautomaten of -meters in de buurt. Je moet het kaartje in de ruit achterlaten om aan te tonen dat je legaal geparkeerd staat. In sommige parkeergarages moet je bij het inrijden een kaartje nemen, maar dan rijst de vraag of je bij het uitrijden betaalt of dat je een kiosk moet zoeken om het kaartje te laten scannen en de kosten van je creditcard te laten afschrijven. Kiosken bevinden zich mogelijk niet in de buurt van de uitgang en zijn mogelijk niet goed aangegeven – of ze staan gewoon ergens in een afgelegen gebied. Wees niet verbaasd als je iemand bij de kiosk of de uitgang van de parkeergarage ziet rondhangen die toeristen en bezoekers de weg wijst, in de hoop op een fooi.
In oude steden met smalle straatjes uit de middeleeuwen is wandelen een kwestie van luisteren naar naderende voertuigen en inschatten of er voldoende ruimte is om te passeren. Zo niet, dan moet de voetganger een deuropening of een andere manier vinden om opzij te stappen. Van zowel bestuurders als voetgangers wordt verwacht dat ze hun verantwoordelijkheid nemen om ongelukken te voorkomen. Bij zebrapaden (soms zelfs op het platteland) moet het verkeer stoppen zodra iemand het zebrapad opstapt.
In middeleeuwse stadscentra was autorijden soms beperkt tot inwoners, tot specifieke tijden van de dag of week, of tot hotelgasten. In sommige steden stonden er hoge boetes op het rijden op een onbevoegde straat of op een onbevoegd tijdstip. In sommige steden konden deze en andere boetes bij een postkantoor worden betaald, maar in andere steden moest de boete mogelijk via een bankoverschrijving naar een gemeentelijke rekening worden voldaan. De wisselkoerskosten, overschrijvingskosten en andere transactiekosten konden de hoogte van de boete aanzienlijk verhogen.
Italië heeft over het algemeen een goed systeem van snelwegen. Veel, zo niet de meeste, zijn tolwegen. De automatische betaalautomaten accepteren creditcards en werken snel en efficiënt.
Je zult waarschijnlijk geen politie zien optreden tegen snelheidsduivels. Italië heeft een uitgebreid systeem van snelheidsmeters op snelwegen en andere wegen, en als je te hard rijdt, krijg je een bekeuring per post; sommige mensen beschouwen de bekeuringen en boetes gewoon als onderdeel van de kosten van het autorijden. Als je onder de maximumsnelheid rijdt, kun je verwachten dat een ongeduldige bestuurder je inhaalt, soms op hellingen en in bochten. Er wordt wel eens gezegd dat stopborden "slechts suggesties" zijn en dat "doorrollende" stops vaak voorkomen. Landwegen zijn vaak smal, dus houd er rekening mee dat je moet afremmen voor voorzichtig passeren of moet stoppen om een ander voertuig te laten passeren. Het kan beangstigend zijn om een naderende bestuurder midden op de weg te zien rijden, of in ieder geval gedeeltelijk over de middenlijn, als die er is. Vrachtwagens staan erom bekend dat ze vaak een beetje over de middenlijn rijden, zelfs op de snelweg.
In Italië zijn er rotondes, maar zelden verkeerslichten; leer ze te gebruiken en je zult merken dat ze veel efficiënter zijn dan stoplichten. GPS is een grote hulp bij rotondes, maar als je geen GPS hebt, kunnen de borden soms verwarrend zijn. Er lijkt altijd wel een weg naar Rome te zijn. Andere borden vermelden misschien niet de dichtstbijzijnde stad, maar wel onbekende dorpjes en plaatsen verderop.
