Heb je ooit iets gehoord over Mtsensk? Vast niet. Het is een Russische provinciestad, ongeveer even groot als Greenville, waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Tien jaar geleden ben ik er weggegaan om in Moskou te studeren en sindsdien ben ik volledig in de ban van de journalistiek. Ik ben redacteur bij de krant Village, een online mediaplatform over de stad Moskou, en ik neem deel aan een uitwisselingsprogramma en loop stage bij The Greenville News.
Daarom moest ik, toen ik een paar dagen geleden in Greenville aankwam, meteen denken aan mijn geboortestad Mtsensk. Klein, vrij ver van de hoofdstad gelegen, vol groene parken, conservatief – dat zou je van zowel Mtsensk als Greenville kunnen zeggen. Maar het blijkt dat die twee steden niet meer van elkaar zouden kunnen verschillen.
Het grootste verschil dat me opviel, is dat Greenville, hoewel niet veel groter dan Mtsensk, snel groeit en dat mensen er graag willen wonen. Ik vraag iedereen die ik ontmoet waar ze vandaan komen. De antwoorden waren Chicago, Washington D.C., Atlanta, Columbia, München – maar niet Greenville. Niemand kwam oorspronkelijk uit Greenville. Deze trend is compleet anders dan wat je ziet in vergelijkbare Russische steden. Als je iemand ontmoet die vanuit Moskou of Sint-Petersburg (de twee grootste Russische steden) naar Mtsensk is verhuisd, zou je die persoon vreemd vinden. Maar zo iemand kom je hier niet tegen. De sterk gecentraliseerde structuur van Rusland heeft geleid tot een paar megasteden die alle macht, geld en talenten uit de rest van het land hebben opgeslokt.
In mijn geboortestad was er niet eens één bioscoop, terwijl je in Greenville er een paar hebt, plus theaters voor podiumkunsten, musea, een symfonieorkest (waarvan de dirigent trouwens Russisch is) en, wat me het meest imponeerde, een waterval midden in het stadscentrum. Wat een geluk dat jullie beide hebben – al die stedelijke ontwikkelingen én zo'n vredige natuur!
Er zijn bergen niet ver weg, en ik had er enorm veel zin in om er te gaan wandelen. Maar daar stuitte ik meteen op het eerste stereotype over Amerika: in sommige Amerikaanse staten kun je niets doen zonder auto, vertelden ze me. Dat klopt helemaal in South Carolina. Ik kon de bergen niet bereiken omdat ik geen auto heb en niet kan rijden.
Kun je je dat voorstellen? Ik ben 27 jaar oud en ik kan niet autorijden. Het lijkt wel alsof elke tiener hier een auto heeft. Terwijl je in Rusland geen auto nodig hebt als je geen groot gezin hebt. De kosten voor verzekering, onderhoud, brandstof en parkeren zijn behoorlijk hoog, bovendien is het verkeer erg druk en zijn de wegen verre van perfect. Daarentegen werkt het openbaar vervoer erg goed, vooral in de grote steden, die ook een goede infrastructuur voor voetgangers hebben. Bovendien hebben Uber en concurrenten taxiritten in Rusland betaalbaar gemaakt voor dagelijks gebruik, veel goedkoper dan hier, dus het is heel normaal om een taxi te nemen op weg naar je werk of om midden in de nacht na een feestje naar huis te gaan.
In Greenville draait het niet om feesten. Ik zie er festivals, sportevenementen en kerken, die ik vaker tegenkwam dan bars. Sport lijkt een essentieel onderdeel van de Amerikaanse levensstijl te zijn. De inwoners bezoeken honkbalwedstrijden, moedigen hockeyteams aan, doen mee aan zwemwedstrijden en joggen 's ochtends. Het is slechts één van de vormen van vermaak hier.
Tijdens mijn bezoek aan Greenville ging ik voor het eerst in mijn leven naar een honkbalwedstrijd: het veld, de schreeuwende mensen, de atleten, de hotdogs – het was net als op de plaatjes op televisie in mijn kindertijd. Maar ik begreep er helemaal niets van, vooral omdat ik met mijn Amerikaanse kennissen aan het praten was. Een andere sport die ik nog nooit had gezien en die me nog meer in verwarring bracht, was lacrosse. Ik ben helemaal niet sportief aangelegd, omdat mijn geboortestad dat ook niet is. De enige sport die we hadden was vechten met jongens uit een andere wijk.
Het meest bizarre dat ik hier heb meegemaakt, is dat jullie huizen opmeten aan het aantal badkamers. Voor het eerst in mijn leven heb ik huizen gezien met vier en vijf badkamers. Je hebt twee badkamers terwijl je maar één woonkamer hebt. Meen je dat nou? Je hoort daar toch niet zoveel tijd van je dagelijks leven door te brengen? In Rusland hoef je niet te vragen hoeveel badkamers iemand heeft, het antwoord is één. Zo niet, dan heb je een rijke Rus ontmoet.
Wat ik het allerleukste vond aan Greenville: de mensen. Iedereen die ik heb ontmoet was verrassend aardig en respectvol. Ik zou kunnen denken dat alle mensen in South Carolina zo zijn, maar het misdaadnieuws zegt het tegendeel. Mijn gastheren, mijn redacteur en anderen waren erg gastvrij, probeerden me het beste van de stad te laten zien en me er via het eten van te laten proeven. Een van mijn favoriete plekken is nu Tupelo Honey: de wortels en de grits zijn er heerlijk!
De lokale bevolking stelde me ook veel vragen over Rusland, en ik probeerde eerlijk te antwoorden, me een beetje een ambassadeur van Rusland in Greenville voelend. Ja, we hebben McDonald's. Hamburgers zijn ook een van de populairste gerechten in mijn land. Nee, we hoeven geen toestemming te vragen om Rusland te verlaten en we reizen wel naar het buitenland. We luisteren niet veel later naar jullie populaire muziek dan jullie – ons internet is niet zo traag, en kaartjes voor concerten van Billie Eilish in Rusland waren binnen een paar uur uitverkocht. Het klopt dat we censuur hebben en dat onze burgerrechten niet veel uitmaken voor de overheid.
Ik wou dat de mensen in Rusland net zo respectvol en verantwoordelijk waren als hier. Ik wou dat onze kleine stadjes eruit zagen als Greenville. Dankjewel South Carolina dat je me zo goed behandeld hebt.
